ŞAİR EŞREF’İN ÇALINAN MEZAR TAŞI

 Eşref hiç şüphesiz Türk hiciv edebiyatının çok önemli şairlerinden biridir. Hatta en ünlüsüdür.

1826 yılında Manisa’nın Kırkağaç ilçesinin Gelenbe bucağında dünyaya gelmiştir. Uzun süre devlet hizmetinde bulunmuş ; katiplikle başlayan memuriyeti devletin onlarca ilçesinde kaymakamlıklarla devam etmiştir. Sivri dilliliği ve dik başlılığı yüzünden bir çok yerden sürülmüştür. Bir ara hapis de yatan Eşref , çok büyük bir Abdülhamid karşıtıdır. 22 Mayıs 1912 de Kırkağaç’ta vefat etmiştir.

Sağlığında yazdığı bir kıtayla mezarının ziyaretine kimsenin gelmemesini vasiyet etmiştir :

Kabrimi kimse ziyaret etmesin Allah için,

Gelmesin , reddeylerim billahi öz kardaşımı,

Gözlerim ebnayı ademden o rütbe yıldı kim,

(Gözlerim insan oğlundan o derece yıldı ki)

İstemem ben fatiha , tek çalmasınlar taşımı.

Bu dörtlüğü söylediği tarih belli değilse de ; o öldükten sonra ,  mutlaka bir Eşref hayranı , 1920’li yılların sonunda mezar taşını parçalayarak çalmıştır. Şimdi Kırkağaç’ta , belediye tarafından yaptırılan mezarında , yine aynı dörtlüğün yazılı olduğu taşın altında ebedi uykusunu uyuyor !…

1880’li yılların ortasında ; Karadağ’ın bağımsızlığını elde etmesi , Tunus’un Fransızlar tarafından , Kıbrıs ve Mısır’ın İngilizler tarafından işgali , Bulgaristan’ın özerkliği , Bosna Hersek’in Avusturya tarafından ilhakı , Kars , Ardahan ve Tiflis’in Ruslara verilmesi üzerine üzüntüye kapılarak :

Padişahım bir dirahte döndü kim güya vatam,

(Padişahım bir ağaca döndü ki güya vatan)

Daima , bir baltadan , bir şahı hali kalmıyor.

Gam değil amma bu mülkün böyle elden gitmesi,

Gitgide zulmetmeye elde ahali kalmıyor.

dörtlüğünü yazmıştı.

Biz de arada bu sütunlarda Eşref’e ait dörtlüklerden alıntılar yapacağız.